Ale się porobiło. Ta dziwna mgła, którą widzieliśmy ze Zbójem Madejem nad Świętym Krzyżem, była też widoczna nad ruinami zamku w Chęcinach. Biała dama, która tam straszy, na wieży odwiedziła mnie wczoraj cała roztrzęsiona. Opowiadała, że wyszła na wieżę, jak co wieczór straszyć ludzi i nagle otoczyła ją jasna poświata. Usłyszała dziwny pomruk i nawet wydawało się jej, że widzi w ciemności złowrogie żółte oczy. Już miała wystraszyć tego nieznanego przeciwnika, ale się powstrzymała, żeby nie doszło do walki różnych mocy, bo to mogłoby zwrócić uwagę ludzi. A przecież my, istoty bajkowe z Gór Świętokrzyskich, raczej unikamy spotkania ze światem ludzi . I tak wiedzą o nas za dużo.  Biała dama długo opowiadała mi o tym dziwnym zjawisku nad Chęcinami. I znowu wszystko działo się o północy. Sama nie wiem co o tym wszystkim sądzić. Nie wygląda mi to ani na wampiry, ani na wilkołaki, może czart znowu daje o sobie znać?

Oj długo się nie odzywałam, długo… ale czarownice też potrafią mieć „gorący okres”. I to właśnie na jesieni. Trzeba nawarzyć mikstur na zapas, na całą zimę, bo jak spadnie śnieg, to już nic nie znajdę w lesie. Więc latam sobie po Puszczy Jodłowej i szukam. Zbieram szyszki, które spadły po pierwszych jesiennych wiatrach, zbieram orzechy, żeby zetrzeć ich łupiny na proszek. Zbieram ptasie pióra. Nie macie pojęcia, jaka to ciężka praca. Ledwo moja miotła to wytrzymuje. Nie mam nawet czasu oddać ją do przeglądu. A potem wszystkie zaprzyjaźnione czarownice, czarodziejki, duchy Puszczy Jodłowej zlecą się w warsztacie u Zbója Madeja, żeby im ponaprawiał wszystko naraz i znowu będą kolejki. A Zbój Madej wcale tak chętnie nie bierze się do roboty. Trochę dłubie po znajomości i ciągle powtarza, że nie po to jest straszny i groźny, żeby miotły po godzinach naprawiać.

Ale powiem Wam, że latam tak sobie po tej Puszczy Jodłowej i piękna jest jesienią. Tak pachnie. Ale w nocy, gdy zapadnie zmrok robi się strasznie. Ostatnio widziałam tam o północy tajemniczce żółte oczy. Nawet ja czarownica się bałam, a przecież ludzie to mnie się boją. Nie wiem co to jest. Mam ochotę jutro polecieć wieczorem, żeby to sprawdzić. To nie mogło być zwyczajne zwierzę. To coś świeciło dziwnymi żółtymi oczami, świdrowało mnie wzrokiem i groźnie warczało. A powietrzu unosił się podejrzany zapach. Wyobraźcie to sobie. Noc, ciemno, chłodno. Ptaki już prawie odleciały, więc w puszczy cicho, a tu te dziwne oczy. Poprosiłam Zbója Madeja, żeby ze mną poleciał i sprawdził co to takiego. Przecież to ja jestem królową tego lasu, a tu ktoś obcy zadomowił się bez pozwolenie i sieje strach w okolicy. Wystraszy mi inne zwierzęta, mieszkające przy Świętym Krzyżu. Aż mnie ciarki przechodzą, jak pomyślę, czy już jakiś jeleń nie został ranny. Trzeba to wszystko dokładnie sprawdzić. I to dopóki nie spadł jeszcze śnieg.  Bo jak część zwierząt zapadnie w sen zimowy może być dla nich niebezpiecznie.

Szydłów, dzięki zachowanemu do czasów współczesnych XIV-wiecznemu układowi urbanistycznemu zawierającemu wiele elementów tak architektonicznych jak i przestrzennych średniowiecznego miasta, zyskał miano “polskiego Carcassonne”. Co to oznacza? Że udając się do Szydłowa, możemy zobaczyć jak to kiedyś… dawno, dawno temu w średniowieczu wyglądało miasteczko, w którym budowę zamku rozpoczął król Kazimierz Wielki. Dookoła zamku wybudowano mur obronny z trzema bramami- Bramą Krakowską, Opatowska i Wodną. Do dziś zachowały się tylko: mury obronne wraz z Bramą Krakowską i zespół zamkowy (Sala Rycerska, Skarbczyk, Brama Zamkowa). Do tego kościół farny pod wezwaniem św. Władysława (również założony przez Kazimierza Wielkiego) i kościół pod wezwaniem. W.W. Świętych.

Szydłów dzięki swojemu położeniu, mógł rozwijać się w dziedzinie handlu- tranzyt wina, chmielu, bydła. Niestety, miasto stało się celem wielu ataków wroga. Szydłów w 1630 r. został spalony, potem doświadczony przez potop szwedzki oraz dotknięty przez zarazę. Zamek został zniszczony w 1655r. To co udało się z niego uratować- stanowi dziś Muzeum i Bibliotekę. A na Przedmieściu Opatowskim znajdują się ruiny po przytułku dla ubogich i starców oraz kościółku św. Ducha. Zaś na Przedmieściu Krakowskim, na wysokiej skarpie usytuowany jest kościół pod wezw. W.W. Świętych. W mieście w XVI wieku zaczęli osiedlać się Żydzi. Wznieśli oni synagogę, która zachowała się do dziś i jest siedzibą muzeum związanego z kulturą żydowską.

Szydłów, obecnie liczy niewiele ponad 1000 mieszkańców . W jego centrum nieopodal murów zamkowych znajduję się rynek wraz z ratuszem. Kiedy najlepiej odwiedzić stare miasto średniowieczne? A no w okresie turniejów rycerskich. Okoliczne imprezy odbywają się już od czerwca-września. Atmosfera i ogrom atrakcji jest niesamowity!

Zapraszam Was tutaj bardzo serdecznie.

Zanim jednak staniecie się Wielkimi Poszukiwaczami Skarbów, opowiem Wam o tym obcobrzmiącym questingu. Co to jest, skąd się u nas wziął i o co w nim w ogóle chodzi? Przywędrował do nas zza Wielkiej Wody i powoli rozgaszcza się w Polsce. Do Bałtowa również zawitał. Określenie to pochodzi od angielskiego słowa quest – pogoń za czymś, poszukiwanie, dociekanie, śledzenie. Przypomina zabawę w podchody albo harcerskie gry patrolowe, ale jest atrakcją stałą i ściśle związaną z miejscem, w którym jest rozgrywana.

Dzięki informacjom zawartym w wierszowanych wskazówkach, podążanie szlakiem kończy się nie tylko odnalezieniem skarbu w postaci skrzyneczki z pieczątką. Celem questingu jest rozwijanie poczucia tożsamości z danym regionem, upowszechnianie wyjątkowych miejsc wyróżniających się krajobrazem, przyrodą czy dziedzictwem kulturowym. Brzmi poważnie? Ale tak naprawdę chodzi o dobrą zabawę i odkrycie czegoś, co nie jest zapisane w przewodnikach i umieszczone na mapach.

Gotowi? To zaczynamy…

Wspinaj się w górę – tam jest morza ślad,

Otoczak tkwi w skale, co ma wiele lat.

Odwróć się do tyłu, na skale jest mój znak,

To uciekający dinozaur zostawił tu swój _ _ _ _

A tutaj znajdziecie więcej informacji: baltow.questing.pl

Historia Ratusza w Sandomierzu sięga XIII w. Pierwotny budynek był drewniany i prawdopodobnie spłonął podczas napadu litewskiego w 1349 r. Wzniesiony na nowo z cegły w drugiej połowie XIV w. miał formę wieży. W drugiej połowie XVI w. ratuszowi sandomierskiemu nadano formę renesansową poprzez dobudowanie ozdobnej attyki. Podczas pożaru w roku 1623 ratusz został poważnie zniszczony a wieża ratuszowa runęła. Odbudowano je za czasów Władysława IV. Znów podczas potopu szwedzkiego w 1656 r. siedzibę władz miejskich strawił pożar...

Kilkakrotnie odnawiany przetrwał do dnia dzisiejszego. Obecnie parter budynku przeznaczono na cele muzealne, na piętrze umieszczono salę ślubów oraz reprezentacyjne sale władz miejskich. W ratuszowych wnętrzach mieści się ciekawa ekspozycja obejmująca dokumenty historyczne, monety, białą broń, obrazy, stare meble, słynne szachy sandomierskie i koronę podróżną Kazimierza Wielkiego. Hełm wieży ratusza wieńczy herb miasta – żelazny orzeł. Na południowej ścianie budynku widnieje zegar słoneczny z 1958 r. W piwnicach znajduje się sala klubu Lapidarium oraz wyjście z podziemnej trasy turystycznej.

Bogate miasto Sandomierz, w dawnych wiekach stanowiło centrum handlu i rzemiosła. Kupcy sandomierscy sprowadzali towary z różnych stron. Dlatego też w okresie XIII – XVI w. powstał cały system piwnic, spełniający rolę magazynów. Nieużywane stały się zagrożeniem Starówki. Aby zabezpieczyć budynki przed zapadaniem zaprojektowano Podziemną Trasę Turystyczną. Jej długość wynosi 450m. Wejście prowadzi z dziedzińca Kamienicy Oleśnickich, a wyjście właśnie przy Ratuszu. Obejmuje 34 komory na różnych poziomach, które ciągną się aż do podmiejskich wiosek, a nawet pod dnem Wisły.

Zapraszam na długi spacer!

Fot. Justyna Szczęsna/swietokrzyskie.travel

Dzień był tak piękny i tak słoneczny, że z zachwytu zaczęłam robić te swoje dzikie sztuczki na miotle. Wiraże, pętle, korkociągi – szybowałam między chmurami, wiatr dmuchał w moją rozpromienioną twarz i rozwiewał  mi włosy. Niestety nagle straciłam równowagę próbując wykonać niebezpieczny element i spadłam z miotły. Jednak w ostatniej chwili udało mi się ją pochwycić i bezpieczne wylądować na ziemi.

Rozejrzałam się wkoło. Moim oczom ukazał się przepiękny widok skał o ogromnych rozmiarach i przepięknych kształtach. Spytałam rosnące nieopodal drzewo, cóż to za piękne miejsce. Był to stary, sędziwy Dąb, który doskonale przez ponad 200 lat (tak stary był bowiem ten Dąb) obserwował ten krajobraz. Dowiedziałam się, że znajduję się na wzgórzu Piekło, na terenie rezerwatu ‘Skałki Piekło’ utworzonego kilkadziesiąt lat temu, w celu ochrony okazów piaskowca, którymi tak się zachwycałam. Jednak najbardziej zaintrygowała mnie nazwa tego wzgórza. Samo miejsce piekła nie przypomina, więc skąd ten pomysł?

- Podobno sam Lucyfer zsyłał tu niegdyś inne diabły na pokutę za złe wypełnianie powierzonych im obowiązków – powiedziało drzewo. – A ludzi, którzy przypadkiem znajdowali się w pobliżu, owe demony zsyłały na złą drogę lub topiły w bagnach. Na podstawie tej legendy ludzie doszukuja się nazwy tej krainy. Tak już pozostało, ale opowieść ta jest tylko zwykłą bajką.

Jeszcze długo rozmawiałam z Dębem. Gdy skończyliśmy, grzecznie się pożegnałam i powiedziałam,że jeszcze go odwiedzę. Może w najbliższym czasie? Kto wie, ciekawe, czy to stare drzewo zna więcej ciekawych historii?

Fot. Krzysztof Pęczalski

A teraz posłuchajcie trochę o nim :

Jest to rezerwat ścisły, przyrody nieożywionej o pow. 0,55 ha, utworzony w 1952 roku. Teren rezerwatu to dawny kamieniołom, położony w zachodniej części miasta na obszarze Góry Ślichowica (303 m n.p.m.) . Eksploatację wapieni prowadzono do 1970 roku, w wyniku czego powstały dwa kamieniołomy rozdzielone grzbietem (długość 130 m, szerokość 15-25 m). Ten właśnie wąski, skalny filar otoczony jest ochroną rezerwatową.

Centralna część kamieniołomu, w której widoczny jest piękny fałd, to rejon ściśle chroniony i wydobywanie tu skamieniałości jest zabronione. W dolnych partiach kamieniołomu zachodniego spotkać można ramienionogi i koralowce, w południowej części widać cienkowarstwowe wapienie najwyższego piętra dewonu. We wschodniej części kamieniołomu znajduje się też Jaskinia pod Fałdem o długości 11 m i głębokości 5 m. Fauna kopalna w kamieniołomie jest raczej uboga i nie występuje gromadnie. Najczęściej spotyka się skamieniałości ramienionogów, liliowców, małży, trylobitów niekiedy korali. Widoczny tu leżący fałd stanowi przykład zaburzeń tektonicznych pod koniec ery paleozoicznej, kiedy to został wydźwignięty i pofałdowany cały obszar Gór Świętokrzyskich. Fałd wapienny zachował się w wąskiej listwie skalnej o grubości od 8 do 10 metrów. Oprócz niego oglądać można występowanie asfaltu, kalcytu, drobne krystaliczne skupienia pirytu i galeny. Powierzchnię rezerwatu porasta roślinność suchoroślowa przystosowana do podłoża kamienistego z płytką glebą górską mało zasobną w wilgoć.

Można też pospacerować i spędzić miło czas . . . Spotkałam dużo rowerzystów, bo jest tam specjalny tor przeszkód i pełno osób uprawiających biegi . . .

Informacje zaczerpnięte z: www.um.kielce.pl

Fot: Krzysztof Zając, źródło: jakiecudne.pl